کھاوڑہ کو "کھاوڑہ" کیوں کہا جاتا ہے اور کھکھواڑی زبان کہاں بولی جاتی ہے

 کھکھہ راجپوت ٹائمز:

کھاوڑہ لفظ کھکھہ واڑہ وچآ نکلیا جس تے معنی کھکھہ ذی جاگیرا ذے،  کھکھواڑہ سیاں لفظ صوتی تغیر اور وقتا نال کھاوڑہ ہوئیا۔ کھکھواڑہ وچ کھکھیاں ذی ایک بہت بڑی تعداد آباد ای اور جہڑی زبان کھکھے بولدے او کھکھواڑی کہلانزی جس تا لہجہ ہندکو  ذے پہاڑی کولا مختلف آہ۔ اکثر لوک اسا"تیا میا" الی زبان سیاں جانڑدے اور اسا "تیا میا" الی زبان اختے۔ 

ائیکلاں لوک اپنڑے بچیاں اپنڑی مادی زبان نہے بولنڑ دینزے اور کئی لوک ایسے وی تھے جہڑے اپنڑی مادی زبان  بولے وچ توہین اور شرمندگی محسوس کردے ۔  آس لوک اپنڑے بچیاں نال کھکھواڑی ذی جائی اردو بولدیاں اور انھاں  اپنڑی زبان نہے بولنڑ دینزے اں۔ اے غل بہت ہی غلط ای، کیاں کہ اس تی ایک وجہ اے ای کہ اس نال آس اپنڑی زبانا دن بدن ختم کررہیاں تہ دویا اے آہ کہ جہڑی قوم اپنڑی مادری زبان بولے وچ جھجک شرمندگی محسوس کرا او دنیا ذی غلام ترین اور بیوقوف ترین قوم کہلانزی ۔ اردو وی آساں ذی اپنڑی زبان ای ،اساں ذی شناخت اور پہچانڑ ای لیکنڑ مادی زبان اردو کولا آساں ذی پہلی پہچانڑ ای ،اردو نصابا ذا حصہ ای اور آس سیکھی وی کہندیاں لیکنڑ کھکھواڑی زبان نصاب ذا حصہ نہیں ،اے مادی زبان بچے سکولا وچ نہے سیکھ سکتے ، اردو تہ سکولا وچآ سکھی کہندے، آس لوک بچیاں اپنڑی زبان نہے بولنڑ دینزے آں اور نہ بچے کسا اور جائی سیاں سیکھ سکتے اس تا اہیا مطلب آہ کہ آس اپنڑی زبانا روز بروز ختم کررہیا اغے زیاں ۔ اسا ذی زبان آساں ذی پہچانڑ ای،اساں زی شان ای لیکن میآں لوکاں۔آر بڑا افسوس آہ کہ لوگ اے غل کیاں نہے سمجھدے اور اپنڑی زبان بچےاں نہے بولنڑ دے اغیا ذے۔ اونڑ تساں میں اپنڑی غل دستس، میں ہر جگہ اپنڑی زبان بولداس ،میں اپنڑے دوستاں، کلاس فیلوہاں  نال اپنڑیں زبانا وچ غل کرداس، میں صرف اس جائی اردو بولداس جس جائی ضروری ہووا یا اغلے بندے آہ آساں ذی زبان نہ آشتی اوغا۔ ماڑی تساں ساریاں اہیا عرض ای کہ اپنڑیں بچے بچیاں اپنڑیں  زبانا وچ غلاں کرڑوڑں دہیا ،انہاں اپنڑیں زبان بولنڑ دہیا، کہرا وچ اونہاں نال اپنڑیں زبانا وچ غل کرہیا ۔ اساں زی زبان آساں ذی پہچانڑ ای، میں مظفرآباد شہر وچ جہڑلے اپنڑی زبانا وچ غل کرداس بہت سارے لوک میآں پچھتے کہ تس کھاوڑہ وچ رہنزینس، تس راجینس، کھاوڑہ وچ کہڑی جائی نال تساں ذا تعلق اہ وغیرہ وغیرہ ، غل کیتے ذا اے مقصد آہ کہ اے زبان آساں ذی پہچانڑ ای اور آساں ذا اثاثہ ای ،اسا بولنڑے وچ آساں فخر محسوس کرنا چائیدا  نہ کہ شرم زہ جھجھک، آساں اپنڑی زبان بچائے غلا کوششاں کرنیاں چائیدیاں، آساں ذی ساریاں کولا بڑی کوشش اور کامیابی اے ای کہ اس اپنڑے بچیاں نال اپنڑیں زبانا وچ غل کراں،انہاں اردو ذے بجائے  کرا وچ  اپنڑیں زبان بولنڑ دہیاں ، اساں کنی ائیکلاں اے غل ہونزی جسدا گیزرا وی جمدا تہ استے ما پیو پہلےیاں ای منہ ڈینگے کرنا شروع کری چھوڑدے ، جنہاں کذا اردو نہے بولی اوہا او وی گلابی اردو بولنڑ پہیی اشتے۔ بچہ سال ذا انزا اس   نال اردو وچ غلاں شروع کر چھوڈے ، جزوں تھوڑا بڑا اونزا ، جہڑلے او سنڑی سڑائی اپنڑہیاں غلاں ذے کوئی حرف بولدا سارے کرا آلے اس تی بے عزتی کرنا شروع ہوئی اشتے اور اس دی ڈانٹ ڈپٹ کردے اور اسا اپنڑیں زبانا ذے لفظ بولے اوپر سختی نال منع کردے، بڈھے بزرگ داذی داذا ،ناڑاں ناڑیں جنہاں کذا اردو بولی وی نہے اونزی او وی منہ پھیڈا کری کری پوترےاں داویترہیاں نال اردو سٹتے ہونزے ، کوئی اردو ذی لت پنہیا اغا  اونزا ذہ تہ کوئی باں ۔ اردو وی آساں ذی زبان ای لیکنڑ اس سیاں پہلےاں اساں زی زبان آساں ذی مادی زبان ای جستا تحفظ ضروری اہ، اردو  ذی باقاعدہ پڑھائی سکولاں وچ وی ہونزی اور اردو آسانی نال بچے بولی سیکھی کہندے، اصل قسم الی  اردو تہ کوئی نہیں بولدا جہڑی چلدی او بولی لکھی کہندے لیکنڑ اساں زی مادی زبان نہ نصابا ذا حصہ ای تہ نہ ای سکولا یا کسا ہور  جائی پڑھائی جلدی ، اس غلا اردو ذے بجائے  اساں اپنڑے بچےاں کہار اپنڑیں زبان وچ غلاں کرڑوڑں دہنڑیاں چائیدیاں۔ امید کرداس آس اپنڑیں مادی زبان بچائے وچ اپنڑاں اپنڑاں کردار

ادا کرنیا کیاں کہ آساں ذی زبان آساں ذی پہچانڑ و اثاثہ ای۔